Sarajevo

ISTORIJA SARAJEVA

Sarajevo je mjesto gdje počinju, gdje se ukrštaju i gdje, na koncu, nalaze svoj kraj putevi tri svjetske monoteističke vjere: islam, kršćanstvo i judaizam. Upravo su ti putevi vodili i historiju ovog grada i historiju Bosne, dovodeći ih često i do komplikovanih raskrsnica koje ne bi mogao svako proći. Bilo je i stranputica, ali nikad slijepe ulice. Svjetlo na kraju tunela je uvijek postojalo i uvijek će postojati. To je jedini grad, pored Jerusalema, gdje se u uskom krugu, udaljene jedna od druge, tek da sebi međusobno ne zaklanjaju vidik, mogu naći džamija, pravoslavna i katolička crkva te sinagoga.
To je jedini grad gdje se u podne ezan starog mujezina isprepliće sa zvukom crkvenih zvona. Ovaj grad je na to naučen, njegovi stanovnici to znaju i poštuju i ponosni su na epitet koji odavno krasi njihovo Sarajevo – Europski ili mali Jerusalem.
Grad sa dugom i zanimljivom historijom danas sa ponosom i bez stida može pokazati svakom posjetitelju svoje znamenitosti, i pri tome nikoga ne ostavlja ravnodušnim. Pitate se zašto? Čak i u ovom kratkom i općenitom pregledu historije i kulturnih znamenitosti Sarajeva možete naći djelomičan odgovor. Ali, saznati možete više tek kad oči vide ono što grad pruža.
Tek tada sa ponosom možete reći “Da, bio sam tamo!” Na prostoru današnjeg Sarajeva, svoje mjesto pod suncem ljudi su našli još prije 5000 godina, od kada datiraju neolitska nalazišta (neolit – mlađe kameno doba) u Butmiru (prigradsko sarajevsko naselje).
O značaju ovog nalazišta kao i pronađenih arheoloških artefakta govori činjenica da je cijela kultura tog
perioda na užem prostoru Balkana dobila ime Butmirska.

 

Narodno_pozoriste_SarajevoPogodan položaj ovog prostora, sigurne doline opasane visokim čuvarima, planinama, doprinosio je intenzivnom naseljavanju u kasnijim periodima, pa nije pogrešno zaključiti da Sarajevo, iako ne pod tim imenom, ima svoju historiju koja traje u kontinitetu još od kamenog doba. U metalnom dobu, na prostoru Sarajeva naseljava se Ilirsko pleme Desidijata, a o Ilirima, čiji je ogranak pomenuto pleme, već pišuzapise grčki i rimski hroničari. Ipak oni se nisu oduprli moćnoj rimskoj osvajačkoj vojsci koja ne staje u svojim osvajanjima ka Istoku. Oni su bili možda prvi, koji su se oduševili prirodnim ambijentom Sarajevskog polja, a posebno termalnim izvorima na današnjoj Ilidži. Upravo su tu podigli grad “Aquae S…” sa samostalnom upravom.
Arheolozi su u tom mjestu otkopali ostatke gradskih četvrti, vila za goste, kupališta, kanalizacije što se danas može pogledati na samom nalazištu, dok Zemaljski muzej u Sarajevu čuva niz prenosivih arheoloških artefakata, od kojih se posebno ističe fantastičan komad poda jedne od vila sa mozaičnom ornamentikom. Sve je to dovodilo brojne posjetioce pa se buduće Sarajevo već tada počelo razvijati kao trgovačko središte Bosne. Iako je historija ranog srednjeg vijeka, zbog velike seobe naroda obavijena tamom nauka je potvrdila da atraktivnost ovog prostora, barem u trgovačkom smislu, nije jenjavala, jer su ovuda prolazili trgovci s
Bliskog Istoka, Srednje i Zapadne Evrope.
Negdje u VII st. na prostore Balkana dolaze Sloveni, a Slovenska Bosna spominje se već u X st. (o njoj piše bizantski car Konstantin VII Porfirogenet u djelu “De administrando imeperio” ili “O upravljanju državom”) zajedno sa gradom Katerom, za koji se smatra da je bio na teritoriji Sarajeva. Mnogi naučnici smatraju da prava historija Bosne počinje 1189. godine kada je
bosanski ban Kulin izdao povelju o trgovačkim slobodama Dubrovačkoj Republici, jer je to jedan od najstarijih državničkih dokumenata na narodnom jeziku Južnih Slovena.

Trgovci sa primorja i mediterana su to dobro iskoristili, pa su Dubrovčani vrlo rano imali svoje kolonije po čemu je poznat prostor današnjeg Austrijskog trga (nekad i Atmejdana) u Starom gradu, kao i most Latinska ćuprija. Zbog prirodnih blagodeti, a sa opravdanjem da se ide u krstaški pohod protiv Crkve Bosanske i bogumila, ili “dobrih bošnjana” srednjovjekovna Bosna je bila na meti susjeda, Ugarske Kraljevine i Mletačke Republike, ali je opstajala, da bi 1371. godine postala kraljevina. Ipak ni ta mala država, kao ni Balkan nisu se oduprli najezdi Osmanlija na kraju XIV i u XV stoljeću. Upravo su oni, odnosno njihov namjesnik Isa-beg Ishaković zaslužni za brzu ekspanziju Sarajeva kao moćnog i bogatog gradskog i trgovačkog centra. U tom periodu grad dobija i nove stanovnike koji stižu čak iz Španije – Sefardski židovi – koji svojim smislom za trgovinu uveliko daju doprinos za razvoj grada Grad je u srednjevjekovnom naselju Hodidjed osnovao Isa-beg Ishaković izgradivši tekiju na mjestu kupališta na Bentbaši, džamiju 1459. godine, te han, hamam, dućane, most na Miljacki, kao i nekoliko mlinova i sebi dvor, pa je grad po tome dobio ime SARAY OVASI što znači “dvor na polju” ili jednostavno SARAJEVO. Pod tim imenom grad se prvi put spominje 1455. godine. Oko tih objekata ubrzo se počeo razvijati čaršijski život, otvorene su zanatske i trgovačke radnje, a okolo su se nizale mahale.
Ubrzo se ta živost prenijela na drugu stranu Miljacke, gdje se razvila Baščaršija ili, kako mnogi vole reći srce Sarajeva. Upravo se zato za Ishakovića kaže da je zaslužan za postojanje grada, jer je mostom spojio dvije privredne cjeline oko Careve džamije u jedinstven centar. Najveće zasluge za to pripadaju dakako Gazi Husrev-begu koji je boravio u Bosni kao njen sandžak-beg od 1521. do 1541. godine. Upravo je on svojim zadužbinama i graditeljskim poduhvatima napravio od Sarajeva ŠEHER. Među novim zdanjima najviše se ističu Begova džamija, Kuršumli medresa, hamam, bezistan, tašlihan te mnogobrojne humanitarne ustanove, imareti (javne kuhinje) i dućani. Iz decenije u deceniju grad se razvijao, oko Baščaršije su nicale nove mahale, a svoj dom mogli su naći pripadnici svih vjera. Jedna od naznačajnijih zaostavština za zdrav život u gradu bio je razvijen vodovodni i kanalizacijski sistem, pa je česmi bilo gotovo na svakom ćošku. Ne treba zaboraviti napomenuti da je Evropa u tom vremenu, recimo Pariz, još
bio u blatu, dok je Sarajevo imalo popločane ulice (kaldrmu) u urbanom dijelu grada.
Kompletno Osmansko Carstvo je u XVII i XVIII stoljeću bilo je u krizi, a za vrijeme Dugog bečkog rata, te nakon neuspjelog osmanskog pohoda na Beč (1683. godiine), Bosnom je prohujao princ Eugen Savojski koji je kriv za veliki požar (1697.) u kome je izgorio gotovo cijeli grad. Sarajevo je izdržavalo i krizetokom XIX st., a otvaranjem konzulata evropskih sila tog vremena (Austrija, Francuska, Rusija, Italija, Engleska, Pruska), on lagano postaje grad fijakera i balova koje je najčešće znao organizovati engleski
konzul.

Godine 1878. Bosna pada pod austro-ugarsku upravu, a europeizacija Sarajeva, čije se urbano područje pružalo do današnje Skenderije, postaje sve intenzivnija. Počinje gradnja višespratnica koje se i danas mogu vidjeti kako stoje naspram starih dućana u centru grada. Austrijancima je Sarajevo bilo kao neka laboratorija za novitete, prije nego li
oni odu u Beč, pa je tako grad dobio i prvi tramvaj prije prijestolnice. Najznačajnije građevine osim stambenih, koje su ostale iz ovog perioda, su Vijećnica, Marijin Dvor, kasarna (danas Univerzitetski kampus), Zemaljski muzej, hoteli, zgrade Narodnog pozorišta, Glavne pošte, Pravnog fakulteta, Akademije likovne umjetnosti, Predsjedništva, gradske tržnice, itd.
Bilo kako bilo, 28. juni 1914. bio je dan kada je za grad saznao cijeli svijet. Tada je kod Latinske Ćuprije, Gavrilo Princip, kao pripadnik pokreta Mlada Bosna, pucao na prijestolonasljednika Franca Ferdinanda i njegovu suprugu Sofiju čime je pokrenuta lavina događaja koji su doveli do izbijanja Prvog svjetskog rata. Nakon njegovog kraja, 01. decembra 1918. nastaje Kraljevina Jugoslavija, a Sarajevo pada na rang provincijskog grada, i dosta zaostaje u privrednom i kulturnom razvoju. Kao takav dočekao je i Drugi svjetski rat (1941-1945).
Poslije rata u sklopu nove države, Jugoslavije, počinje nova faza razvoja grada koji vremenom postaje politički, ekonomski, univerzitetski i kulturni centar Bosne i Hercegovine. Godine 1984. njegovo ime se opet pronijelo po svijetu.
Grad je postao olimpijski, ugostio je bezbroj sportista i novinara iz cijelog svijeta, koji su zvanično ocijenili da je to bila najbolja i ljudski najtoplija od svih do tad organizovanih Zimskih Olimpijada.

 

U februaru 1992. Bosanci i Hercegovci su odlučili da njihova država bude nezavisna i suverena. Svijet je to prihvatio ali povampirani nacionalisti nisu, pa u aprilu 1992. počinje golgota agresije i opsade Sarajeva koji je zvanično postao grad koji je u historiji čovječanstva najduže bio opsjedan. Ipak, stigla je 1995. godina, i BiH je dobila novu šansu. Grad je opstao, on se i danas razvija. Iako je kroz historiju bio na rubu propasti zbog elementarnih i drugih nepogoda on i dalje živi, modernizuje se, i iz godine u godinu privlači sve više turista.
To je gostoljubiv grad, gosti se uvijek dočekuju kao da su dio jedne velike porodice. Ovdje možete doći sami, ali je sigurno da nećete ostati takvi. Čak ni najveći izbirljivci se neće dosađivati, a potrebno je najmanje deset dana da biste saznali šta je to Sarajevo.

Zimi možete šetati gradom ili posjetiti olimpijske planine sa mogućnošću planinarenja i skijanja, a fantastične ture za šetnje i mala istraživanja nude okolna izletišta-Ilidža, Vrelo Bosne i sve atraktivnije Barice i Skakavac. Nemojte otići dok ne osjetite miris Istoka na Baščaršiji, dok ne probate čuvene ćevape, jagnjetinu ili neku od dolmi u malim aščinicama.
Osim tradicionalnih ugostiteljskih objekata, moći ćete pojesti picu kao da ste u Italiji, popiti pravu irsku kafu u nekom pub-u, ili jesti plodove mora u nekoj od poznatih konoba. Gradu ne nedostaje ni diskoteka, ni kafića, ni prodavnica, pa čak ni kockarnica, pa tako svi mogu naći nešto za sebe. Ima Sarajevo i muzeje, kina, biblioteke, galerije, filmske, pozorišne i međunarodne festivale te brojne godišnje kulturne manifestacije. Uvijek se nešto dešava, to je grad koji nikad ne tone u san. Ipak, duža je lista onog što bi se trebalo vidjeti da bi nekad mogli reći : “Bio sam u Sarajevu !”. A dobrodošlica je uvijek topla.